نامه فرهنگ

نامه فرهنگ
آخرین نظرات

۲ مطلب با موضوع «شهدا» ثبت شده است

اگر مرتضی بود......

۲۲
فروردين

 

مریز آبروی سرازیرما را

به ما باز ده نان و انجیر ما را

خدایا!اگر دستنبندتجمل

نمی بست دست کمانگیرما را

کسی تا قیامت نمی کرد پیدا

از آن گوشه کهکشان تیر ما را

ولی خسته بودیم و یاران همدل

به نانی گرفتند شمشیر ما را

ولی خسته بودیم و می برد طوفان

تمام شکوه اساطیر ما را

طلا را که مس کرد،دیگر ندانم

چه خاصیتی بود اکسیر ما را

اگر مرتضی بود،نان و انجیر ما را نمی گرفتند تا فست فود وهات داگ  را به ما بخورانند

اگر مرتضی بود،دستبندتجمل بر دستانمان نمی بستند،تا بر ماپرچسب دهاتی بودن بزنند و بر ریش مان بخندند.

اگر مرتضی بود،شمشیرمان را به نانی از ما نمی گرفتند تا روح انقلابی مان را مصادره کنند.

اگر مرتضی بود،هیچ گاه خسته نمی شدیم و در میانه راه نفس نمی بریدیم و یاران همدل ما را رها نمی کردند.

اگر مرتضی بود،طوفان  تمام شکوه اساطیر ما را نمی برد،تا هنرپیشگان بی هنر و ابتذال مسلکان بی خاصیت برای فرزندانمان اسطوره شوند.

اگر مرتضی بود،دوربین تقدس داشت.آن قدر مقدس که بلندقامتان ملکوت را بنمایاند،نه آن قدر پست حقیران را بزرگ کند.

اگر مرتضی بود،کسی به خود جرأت نمی داد تا طلای ما را مس کند.

اگر مرتضی بود اکسیر ما خاصیت خود را از دست نمی داد.

اگر مرتضی بود انقلاب ما برای صادر شدن منتظر ویزا نمی ماند.

اگر مرتضی بود......

  • مهدی دلبند

جای خالی مرتضی

۲۰
فروردين

دوربین آوینی بر زمین مانده است

این روزها هجدهمین سال روز پرواز آقاسید مرتضی آوینی به اوج آسمان است.کبوتری که سودای پرواز وشوق شتافتن به دیار محبوب طاقت از کفش ربوده بود وتاب ماندن در قفس را نداشت.آقاسید مرتضی مرد خدا بود وهنرمند و«شهادت هنر مردان خداست».مرتضی را اگر بخواهی بشناسی ،او را باید از لابلای نوشته هایش و در روایت فتحش بیابی.او که هنگامی که در جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی،خاکریز هنر هفتم  را جولانگه منورالفکران لیبرال مسلک دریافت،سلاح دوربین بر دوش خویش گذاشت تا نگذارد قهرمان های کاغذی و اسطوره های تخیلی جای خالی شهیدان –این وارثان حقیقت-نگیرند.

گفتن و نوشتن از مرتضی برای آنان که با وی حشر ونشر داشته اند ،بسیارسخت است.برای ما از مرتضی کم گفته اند و کم نوشته اند و ما مرتضی –این پرنده تیز پرواز آسمان حکمت و معرفت –را نمی شناسیم.نام و یاد و قلم مرتضی برتارک انقلاب اسلامی می درخشد.اما صد حیف و افسوس که ما قدر مرتضی و قلم مرتضی را نمی دانیم.افسوس که دوربین مرتضی  بر زمین مانده و دوربین هایی برخاسته اند که غرق در توهم قهرمان شدن اند وجز ابتذال هنری  چیز دیگری ندارند.افسوس که مرتضی در سینما و سیمای ما غریب است.افسوس که به نام فیلم و به کام روشنفکران لیبرال مسلک غرب زده آلوده به ابتذال فکری ،قلب آقا سید را به درد می آورند.

سیدی که به ما آموخت «آرمان خواهی انسان مستلزم صبر بر رنج هاست.پس ای برادر خوبم،برای جانبازی در راه آرمان ها ،یادبگیر که در این سیاره رنج ،صبورترین انسان ها باشی».

سید به ما آموخت که برای پرواز هیچ گاه دیرنشده است و«اگرآه تو از جنس نیاز است  در باغ شهادت باز باز است».به راستی که چه زیبا تو را سید شهیدان اهل قلم نامیده اند.اهل قلم بودن با نویسنده بودن بسیار فاصله دارد.چرا که هر آنکس که می نویسد اهل قلم نیست.قلم بسیار مقدس است.آن قدر که خداوند به آن سوگند می خورد«ن والقلم وما یسطرون».هرکسی این لیاقت را ندارد که اهل قلم باشد.اهل قلم باید اهل دل باشدو«هرچه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند».

آنان که دل به دنیا باخته اند وبه نام هنر،به هنر خیانت می کنند باید که باآوینی بیگانه باشند.چراکه «درچشم آنان که پرواز را نمی فهمند ،هرچه بیشتر اوج بگیری،کوچکتر می شوی».برای منی که آوینی را نیافته و نفهمیده ام چه سخت است که بخواهم عظمت سید را در قالب الفاظ بیان کنم.

باشد که روزی آوینی را دریافته باشیم.

  • مهدی دلبند